Waarom google’en niet zo slim is (en ik ook besmet blijk met de curse of knowledge)

oh nee peuter grijs

Het is logisch. Zo logisch dat ik er aanvankelijk niet eens een post aan wilde wijden. Het. Ligt. Echt. Zó. Verschrikkelijk. Voor. De. Hand.

Dacht ik.

Maar ook ik bleek belast met de curse of knowledge. Want zo vanzelfsprekend was het niet. Dit is het verhaal.

Ik gaf twee trainingen vlak achter elkaar. En in beide bleek het overgrote deel van de deelnemers te google’en als ze iets op het gebied van taal wilden weten. Ze google’den niet om een site te vinden die hen het antwoord zou geven. Nee, ze lieten de taalkwestie zélf aan Google over.

Onbegrijpelijk, vond ik. Dus ik trok hard van leer tegen die oh-zo-domme deelnemers.

En toen sprak ik een vriendin. Ik vertelde haar het verhaal van die deelnemers en hun google-gewoonte. Haar reactie? “Oh, dat doe ik ook… Mag dat niet?”

Ik wist niet wat ik hoorde. Deze vrouw is de meest kritische denker die ik ken. Ze is jurist en neemt werkelijk nooit iets zomaar aan. Dus dat zij Google een betrouwbare bron vindt voor taalkwesties, vond ik schokkend.

Maar het deed me ook iets realiseren. Voor de ‘gewone’ mens is Google een prima orakel om taalvragen aan te stellen. Want zo zei vriendinlief: “Ik dacht: de meest gebruikte versie zal wel kloppen.”

Helaas, dat is geen betrouwbare aanname. Veel meest-gebruikte-versies zijn namelijk fout. Zo’n beetje alle samenstellingen zijn fout. Google is immers een zoekmachine. Het zoekt en verzamelt informatie en doet er allerhande slimme dingen mee. Maar het houdt niet bij of die informatie ook klopt. En daarom zeg ik het graag luid en duidelijk:

Gebruik Google niet als het om taalkwesties gaat

Twijfel je over spelling, grammatica of stijl? Kijk dan op de site van het Genootschap Onze Taal. Daar vind je de juiste antwoorden op al je taalvragen. Ze hebben ook een app. En gebruiken Google als zoekmachine… 😉

Comments are closed.