Wat is de overeenkomst tussen seks en schrijven?

kus zw 2

Ze zet je klem tegen het aanrecht. Duwt haar bekken tegen het jouwe en bijt in je lip. Je denkt: “Dog, you get lucky today!” en je kust haar stevig op haar mond. Ze pakt je bij de hand en leidt je richting slaapkamer. Je laat je gewillig meevoeren. Ze mag haar gang gaan. Voor een tijdje. Dan draai je de rollen om en druk je haar in de matras. Je zoent je een weg naar beneden. En precies op het moment dat je bij je bestemming aankomt, zegt ze: “Heb je je moeder nog gebeld over de diagnose van je zusje?” Je vloekt inwendig en laat je naast haar op je rug vallen. Waarom kunnen jullie nou nooit eens gewoon lekker vrijen?

Vreselijk hè? Zo’n vrouw? Zo’n opmerking? Dat is killing. Toch? Maar ik vrees dat jij net zo bent. Hetzelfde doet.

Als je schrijft.

Je hebt een briljant idee voor je blog – al zeg je het zelf. Je kruipt geïnspireerd achter je computer. Weet precies wat je kwijt wilt. Begint met typen en dan ineens – je bent nog niet eens halverwege de eerste alinea – stokt het. Je kunt niet verder. En je bent alweer kwijt wat er zo waanzinnig goed was aan je briljante idee. En weer pijnig je je hoofd over dat stomme blog. Je vloekt inwendig. Waarom kun je nou nooit eens gewoon lekker schrijven?

Omdat jij zo’n vrouw (m/v) bent

Waarschijnlijk onbewust, maar toch. Je probeert twee dingen te combineren die niet goed samen gaan. Seks en de dagelijkse beslommeringen kun je beter niet koppelen. Hetzelfde geldt voor twee aspecten van schrijven: creativiteit en analyse. Voor schrijven heb je beide nodig. Maar je kunt ze beter niet samenvoegen. Dat heeft te maken met je brein.

Hoezo m’n brein?

Je hersenen zijn opgedeeld in twee helften: in de rechter huist gevoel, intuïtie en creativiteit en in de linker analyse, ordening en taalregels. Je hebt voor schrijven beide nodig:

  1. Rechts: voor de flow van je verhaal, je hart en je gevoel. De creativiteit om in de oceaan van gedachten en gevoelens te verdwalen en te zoeken naar wat je precies wilt vertellen.
  2. Links: voor de inperking en vertaling van je verhaal tot een leesbare en toegankelijke tekst voor de lezer. Je denkt hier na over opbouw, spelling, de curse of knowledge, formulering, etc.

Maar je kunt die hersenhelften niet tegelijk gebruiken.

Hè? Maar ik heb toch beide nodig? Hoe combineer ik die twee dan?

Dat is afhankelijk van hoe je brein werkt (hoe makkelijk kun je springen van links naar rechts? Van hoofd naar hart? En weer terug?). Van hoeveel discipline je hebt om bij één van beiden te blijven. En van je verhouding met je innerlijke criticus. Want die is doorgaans de waakhond van de inperking; de denkbeeldige schooljuf die met een rode pen in de hand zit mee te lezen. En zij is de meest waarschijnlijke ‘moordenaar’ van jouw creatieve flow.

Dus als het voor jou werkt om de dingen te scheiden en eerst 1 en dan 2 te doen. Prima. Functioneert het voor jou beter om heen en weer te springen? Ook prima. Floreer je bij een lekker chaotisch schrijfproces? Zelfs dat is prima. Waar het om gaat is dit: je hebt twee conflicterende processen nodig om te schrijven. Dus laat je analytische deel je creatieve flow niet vermoorden. En laat je creatieve flow je kwaliteitsnormen niet om zeep helpen.

Met andere woorden…

Praat tijdens het vrijen niet over je dagelijkse beslommeringen… 😉

Comments are closed.